HOME | DD

Description
ΣΚΕΨΕΙΣ
Φιλοξενούμαστε σ' έναν ιδιοφυή πλανήτη. Και για να εξακολουθήσει να υπάρχει Ζωή πάνω στην πρώην πράσινη και νυν γαλάζια Γη μας, χρειάζεται ισορροπία. Έτσι το πολύτιμο οξυγόνο που μας βοηθά να παράγουμε την απαραίτητη ενέργεια για να ζούμε, ταυτόχρονα μας καταστρέφει και μας οδηγεί στην ανυπαρξία. Από την στιγμή λοιπόν που γεννιόμαστε, ξεκινά η πορεία μας προς το θάνατο. Κάποιοι από εμάς θα εμποδιστούμε από ασθένειες και ατυχήματα να φτάσουμε στα παιδικά κι εφηβικά χρόνια. Ένα μεγάλο ξεσκαρτάρισμα θα γίνει στα χρόνια της αφοβίας και της αποκοτιάς. Οι νεαροί εγκέφαλοι οδηγημένοι από τις ορμόνες και την περιέργεια, θα ριψοκινδυνέψουν και θα πάρουν λάθος αποφάσεις. Και όσοι από εμάς καταφέρουμε να φτάσουμε στην ωριμότητα και να αναπαραχθούμε, θα αντιμετωπίσουμε τις ασθένειες και τη φυσική φθορά. Με τον τρόπο αυτό δημιουργείται συνεχώς χώρος και διατηρείται η ισορροπία. Η φυσική επιλογή εφαρμόζεται και σε μας όπως σ' όλα τα είδη, μόνο με λίγο περίεργο τρόπο και πολλή βοήθεια από τα δικά μας χέρια. Πέρα από τις ασθένειες και τ' ατυχήματα, που είναι κοινός παρονομαστής σε όλα τα έμβια όντα, το τεχνητό περιβάλλον που εμείς δημιουργήσαμε, μας σκοτώνει πιο γρήγορα από τη φύση. Και παρόλο που έχουμε τις γνώσεις και τη λογική για να επιλέξουμε το καλύτερο για εμάς και το είδος μας, οδηγούμαστε σε αποφάσεις που μας καταστρέφουν. Ποιά δύναμη μας σπρώχνει σε επιλογές που μας οδηγούν στο θάνατο;
Νομίζουμε πως είμαστε οι άρχοντες του πλανήτη, μα αν το δούμε από την σκοπιά της διάρκειας ζωής, υπάρχουν είδη πολύ μακροβιότερα από εμάς. Μέδουσες και σφουγγάρια, χελώνες και σαύρες είναι πιο ψηλά στην κλίμακα από εμάς. Για να μην αναφερθούμε στα δέντρα ή στα βακτήρια που είναι οι πραγματικοί κυρίαρχοι του πλανήτη και παρακολουθούν τις ανθρώπινες γενιές να έρχονται και να χάνονται. Στην άλλη άκρη της κλίμακας βέβαια, υπάρχουν είδη που ζουν μέρες μόνο ή και μήνες. Ο χρόνος είναι σχετικός και βιώνεται από κάθε είδος διαφορετικά. Όμως μέσα στον χρόνο που μας δίνεται, όλα τα είδη διαγράφουμε την ίδια πορεία. Γεννιόμαστε, μεγαλώνουμε, αναπαραγόμαστε και πεθαίνουμε. Και αυτό είναι όλο. Και όσο και να πιστεύουμε πως έχουμε ανέλθει πάνω από τη φύση, το ένστικτο της επιβίωσης και της αναπαραγωγής είναι αυτό που οδηγεί τα βήματά μας. Τελικά, ποιά η διαφορά μας από τα άλλα έμβια όντα; Με κοινά δεσμά είμαστε δεμένοι.
Η φύση δεν είναι ούτε καλή ούτε κακιά, τέτοιες έννοιες δεν την αγγίζουν. Έχει τους δικούς της νόμους και ο στόχος της, η επίτευξη της ισορροπίας. Το κάθε είδος τρέφεται από τ' άλλα, όμως κανένα δεν κάνει γενοκτονία. Ούτε καταστρέφει το περιβάλλον του για να επιβιώσει το ίδιο. Ακόμα και ο παρεξηγημένος λύκος, που κατηγορείται πως σκοτώνει παραπάνω θηράματα απ' όσα μπορεί να φάει, το κάνει για να αφήσει τροφή στα γέρικα ή ασθενή μέλη της αγέλης του που δεν μπορούν να την ακολουθήσουν. Είναι ένα είδος κοινωνικής πολιτικής της κοινωνίας των λύκων. Στη φύση τίποτα δεν γίνεται χωρίς λόγο και ο θάνατος των γηραιότερων, ασθενέστερων και λιγότερο προικισμένων, ωφελεί μακροπρόθεσμα τα είδη, διατηρώντας τα υγιή κι επιτρέποντας στα καλύτερα γονίδια να κληρονομηθούν από την επόμενη γενιά. Και κανένα είδος δεν αντιμάχεται τον εαυτό του. Μάχες γίνονται καθημερινά μεταξύ των μελών των ειδών για την τροφή, το ζευγάρωμα και την ιεραρχία, μα σπάνια είναι θανατηφόρες. Ο νικητής πάντα αφήνει τον ηττημένο να φύγει κι εκείνος αποχωρεί αποδεχόμενος την ήττα του. Μόνο εμείς σκοτώνουμε το είδος μας και συχνά χωρίς σημαντικό λόγο. Ο άνθρωπος με την υπεροψία του δημιούργησε νέους κανόνες για να ικανοποιήσει τη δίψα του για αρχηγία. Διατήρησε την ιεραρχία του είδους απ' το οποίο προήλθε, στράφηκε όμως κατά των ομοίων του. Κι ενώ με την τεχνολογία που ανέπτυξε θα μπορούσε να ταΐσει όλο τον πληθυσμό του πλανήτη, προτιμά να την χρησιμοποιεί για να συσσωρεύει πλούτο, διεξάγοντας πολέμους και γενοκτονίες. Κι επιλέγει να καταστρέφει μη αναστρέψιμα το περιβάλλον του, καταδικάζοντας το ίδιο του το είδος. Και θεωρούμε τους εαυτούς μας έλλογα όντα.....
Είμαστε ένα σύνολο κυττάρων, λένε οι βιολόγοι. Το καθένα από αυτά είναι ένα μικρό εργοστάσιο που συνεργάζεται και αλληλεπιδρά με τα υπόλοιπα για την επίτευξη ενός σκοπού. Χωρίς ποτέ να το αντιλαμβανόμαστε, παράγουμε πλήθος χημικών ενώσεων που καθορίζουν την σωματική υγεία, την ψυχική ισορροπία, την νοητική κατάσταση, τα συναισθήματα και τις αποφάσεις μας. Αυτή είναι η περίπλοκη, μυστική ζωή του σώματος όλων των έμβιων όντων. Τα πάντα κυβερνιούνται από τη χημεία και αυτό τελικά ορίζουμε ως Ζωή.
Αποτελούμαστε από στοιχεία που δημιουργήθηκαν βαθιά στον πυρήνα κάποιου άστρου και διασκορπίστηκαν στο διάστημα μετά την έκρηξή του, μας λένε οι φυσικοί. Είμαστε μόρια ενώσεων στοιχείων και κατ' επέκταση άτομα, ηλεκτρόνια και πρωτόνια. Και πηγαίνοντας πιο βαθιά, υποατομικά σωματίδια με παράξενα ονόματα, κουάρκς και λεπτόνια, βαρυτόνια και γλουόνια, μποζόνια και φωτόνια, φορείς όλων των δυνάμεων που κυβερνούν το σύμπαν. Και στην τελική, είμαστε χορδές, μικρά νηματίδια ενέργειας που χορεύουν αέναα. Κοσμικές χορδές που ταλαντώνονται με διαφορετικές συχνότητες και δημιουργούν όλα τα σωματίδια της ύλης και όλες τις γνωστές δυνάμεις, ως διαφορετικές εκφάνσεις μίας και μόνης δύναμης. Και το ίδιο συμβαίνει σε όλα τα έμβια και τα άβια, από το μικρότερο μόριο μέχρι το μεγαλύτερο γαλαξία. Δεν είμαστε τίποτα διαφορετικό ή ιδιαίτερο, είμαστε μια κοινοτυπία.
Το πλεονέκτημα που έχουμε ως είδος και μας βοήθησε στην μέχρι τώρα εξέλιξή μας είναι η ικανότητα να σκεφτόμαστε αόριστες έννοιες και να φανταζόμαστε. Ο τρόπος που αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο με τις περιορισμένες αισθήσεις μας, δεν επιτρέπει μια ολοκληρωμένη θεώρηση του περιβάλλοντός μας. Άλλα όντα αντιλαμβάνονται διαφορετικά πράγματα από εμάς. Ο καρχαρίας, ας πούμε, εντοπίζει το θήραμά του με ηλεκτρισμό, τα περιστέρια προσανατολίζονται χρησιμοποιώντας το μαγνητικό πεδίο της Γης, τα δελφίνια και οι νυχτερίδες "βλέπουν" με ηχητικά κύματα. Γύρω μας υπάρχουν τόσα θαυμάσια πλάσματα με ικανότητες πολύ ανώτερες από τις δικές μας. Για να τις αποκτήσουμε κι εμείς, αναπτύξαμε την τεχνολογία. Αλλά χρησιμοποιούμε τις δυνατότητες που μας προσφέρει, πρωτίστως, για να κυριαρχήσουμε ο ένας πάνω στον άλλον και να λεηλατήσουμε τον πλούτο, όπου τον βρούμε. Μόνο και μόνο για να τον σωρεύσουμε, λες και θα ζήσουμε αιώνια. Και δεν σκεφτόμαστε πως η μικρή "κυριαρχία" μας θα λήξει σε μερικές δεκάδες χρόνια, αν είμαστε από τους τυχερούς. Κατόπιν, θα διαλυθούμε στα στοιχεία απ' τα οποία φτιαχτήκαμε κι αυτά με τη σειρά τους θα συγκροτηθούν ξανά σε ενώσεις και θα δημιουργήσουν κάτι καινούργιο. Και θα κλείσει ο κύκλος της ζωή μας με τον ίδιο τρόπο που κλείνουν εκατομμύρια κύκλοι καθημερινά πάνω σ' αυτόν τον πλανήτη.
Από τότε που σταθήκαμε στα δυο μας πόδια και κοιτάξαμε τον ουρανό, διαμορφώνουμε συνεχώς το περιβάλλον σύμφωνα με τις ανάγκες μας. Ονομάσαμε τον εαυτό μας "άνθρωπο", αυτόν που κοιτά ψηλά και προσπαθούμε αδιάκοπα να κατανοήσουμε τον εαυτό μας και τον Σύμπαν. Δεν κινδυνεύουμε πια να φαγωθούμε, αλλά μας σκοτώνουν τα δικά μας δημιουργήματα. Και παρ'όλες τις καλές μας προθέσεις, ο κόσμος που φτιάξαμε δεν λειτουργεί πια υπέρ μας, τουλάχιστον όχι για την πλειοψηφία των κατοίκων του πλανήτη. Μήπως είναι καιρός ν' αρχίσουμε να οργανώνουμε τη ζωή μας σε διαφορετική βάση; Να βάζουμε διαφορετικές προτεραιότητες, να επιδιώκουμε αυτό που πραγματικά έχει αξία; Ίσως έτσι προλάβουμε να περισώσουμε κάτι από την ομορφιά και την πολυπλοκότητα του σπιτιού μας. Και μπορεί, νιώθοντας κομμάτι της ολότητας, να καταφέρουμε να γίνουμε πραγματικά ευτυχισμένοι. Κάθε φορά που το βλέμμα μας στρέφεται στα αστέρια, το σύμπαν μας φωνάζει "είστε φτιαγμένοι από αστρόσκονη, κι έχετε την πνοή της δημιουργίας μέσα σας". Εμείς πότε θα ακούσουμε;

Description
ΣΚΕΨΕΙΣ
Φιλοξενούμαστε σ' έναν ιδιοφυή πλανήτη. Και για να εξακολουθήσει να υπάρχει Ζωή πάνω στην πρώην πράσινη και νυν γαλάζια Γη μας, χρειάζεται ισορροπία. Έτσι το πολύτιμο οξυγόνο που μας βοηθά να παράγουμε την απαραίτητη ενέργεια για να ζούμε, ταυτόχρονα μας καταστρέφει και μας οδηγεί στην ανυπαρξία. Από την στιγμή λοιπόν που γεννιόμαστε, ξεκινά η πορεία μας προς το θάνατο. Κάποιοι από εμάς θα εμποδιστούμε από ασθένειες και ατυχήματα να φτάσουμε στα παιδικά κι εφηβικά χρόνια. Ένα μεγάλο ξεσκαρτάρισμα θα γίνει στα χρόνια της αφοβίας και της αποκοτιάς. Οι νεαροί εγκέφαλοι οδηγημένοι από τις ορμόνες και την περιέργεια, θα ριψοκινδυνέψουν και θα πάρουν λάθος αποφάσεις. Και όσοι από εμάς καταφέρουμε να φτάσουμε στην ωριμότητα και να αναπαραχθούμε, θα αντιμετωπίσουμε τις ασθένειες και τη φυσική φθορά. Με τον τρόπο αυτό δημιουργείται συνεχώς χώρος και διατηρείται η ισορροπία. Η φυσική επιλογή εφαρμόζεται και σε μας όπως σ' όλα τα είδη, μόνο με λίγο περίεργο τρόπο και πολλή βοήθεια από τα δικά μας χέρια. Πέρα από τις ασθένειες και τ' ατυχήματα, που είναι κοινός παρονομαστής σε όλα τα έμβια όντα, το τεχνητό περιβάλλον που εμείς δημιουργήσαμε, μας σκοτώνει πιο γρήγορα από τη φύση. Και παρόλο που έχουμε τις γνώσεις και τη λογική για να επιλέξουμε το καλύτερο για εμάς και το είδος μας, οδηγούμαστε σε αποφάσεις που μας καταστρέφουν. Ποιά δύναμη μας σπρώχνει σε επιλογές που μας οδηγούν στο θάνατο;
Νομίζουμε πως είμαστε οι άρχοντες του πλανήτη, μα αν το δούμε από την σκοπιά της διάρκειας ζωής, υπάρχουν είδη πολύ μακροβιότερα από εμάς. Μέδουσες και σφουγγάρια, χελώνες και σαύρες είναι πιο ψηλά στην κλίμακα από εμάς. Για να μην αναφερθούμε στα δέντρα ή στα βακτήρια που είναι οι πραγματικοί κυρίαρχοι του πλανήτη και παρακολουθούν τις ανθρώπινες γενιές να έρχονται και να χάνονται. Στην άλλη άκρη της κλίμακας βέβαια, υπάρχουν είδη που ζουν μέρες μόνο ή και μήνες. Ο χρόνος είναι σχετικός και βιώνεται από κάθε είδος διαφορετικά. Όμως μέσα στον χρόνο που μας δίνεται, όλα τα είδη διαγράφουμε την ίδια πορεία. Γεννιόμαστε, μεγαλώνουμε, αναπαραγόμαστε και πεθαίνουμε. Και αυτό είναι όλο. Και όσο και να πιστεύουμε πως έχουμε ανέλθει πάνω από τη φύση, το ένστικτο της επιβίωσης και της αναπαραγωγής είναι αυτό που οδηγεί τα βήματά μας. Τελικά, ποιά η διαφορά μας από τα άλλα έμβια όντα; Με κοινά δεσμά είμαστε δεμένοι.
Η φύση δεν είναι ούτε καλή ούτε κακιά, τέτοιες έννοιες δεν την αγγίζουν. Έχει τους δικούς της νόμους και ο στόχος της, η επίτευξη της ισορροπίας. Το κάθε είδος τρέφεται από τ' άλλα, όμως κανένα δεν κάνει γενοκτονία. Ούτε καταστρέφει το περιβάλλον του για να επιβιώσει το ίδιο. Ακόμα και ο παρεξηγημένος λύκος, που κατηγορείται πως σκοτώνει παραπάνω θηράματα απ' όσα μπορεί να φάει, το κάνει για να αφήσει τροφή στα γέρικα ή ασθενή μέλη της αγέλης του που δεν μπορούν να την ακολουθήσουν. Είναι ένα είδος κοινωνικής πολιτικής της κοινωνίας των λύκων. Στη φύση τίποτα δεν γίνεται χωρίς λόγο και ο θάνατος των γηραιότερων, ασθενέστερων και λιγότερο προικισμένων, ωφελεί μακροπρόθεσμα τα είδη, διατηρώντας τα υγιή κι επιτρέποντας στα καλύτερα γονίδια να κληρονομηθούν από την επόμενη γενιά. Και κανένα είδος δεν αντιμάχεται τον εαυτό του. Μάχες γίνονται καθημερινά μεταξύ των μελών των ειδών για την τροφή, το ζευγάρωμα και την ιεραρχία, μα σπάνια είναι θανατηφόρες. Ο νικητής πάντα αφήνει τον ηττημένο να φύγει κι εκείνος αποχωρεί αποδεχόμενος την ήττα του. Μόνο εμείς σκοτώνουμε το είδος μας και συχνά χωρίς σημαντικό λόγο. Ο άνθρωπος με την υπεροψία του δημιούργησε νέους κανόνες για να ικανοποιήσει τη δίψα του για αρχηγία. Διατήρησε την ιεραρχία του είδους απ' το οποίο προήλθε, στράφηκε όμως κατά των ομοίων του. Κι ενώ με την τεχνολογία που ανέπτυξε θα μπορούσε να ταΐσει όλο τον πληθυσμό του πλανήτη, προτιμά να την χρησιμοποιεί για να συσσωρεύει πλούτο, διεξάγοντας πολέμους και γενοκτονίες. Κι επιλέγει να καταστρέφει μη αναστρέψιμα το περιβάλλον του, καταδικάζοντας το ίδιο του το είδος. Και θεωρούμε τους εαυτούς μας έλλογα όντα.....
Είμαστε ένα σύνολο κυττάρων, λένε οι βιολόγοι. Το καθένα από αυτά είναι ένα μικρό εργοστάσιο που συνεργάζεται και αλληλεπιδρά με τα υπόλοιπα για την επίτευξη ενός σκοπού. Χωρίς ποτέ να το αντιλαμβανόμαστε, παράγουμε πλήθος χημικών ενώσεων που καθορίζουν την σωματική υγεία, την ψυχική ισορροπία, την νοητική κατάσταση, τα συναισθήματα και τις αποφάσεις μας. Αυτή είναι η περίπλοκη, μυστική ζωή του σώματος όλων των έμβιων όντων. Τα πάντα κυβερνιούνται από τη χημεία και αυτό τελικά ορίζουμε ως Ζωή.
Αποτελούμαστε από στοιχεία που δημιουργήθηκαν βαθιά στον πυρήνα κάποιου άστρου και διασκορπίστηκαν στο διάστημα μετά την έκρηξή του, μας λένε οι φυσικοί. Είμαστε μόρια ενώσεων στοιχείων και κατ' επέκταση άτομα, ηλεκτρόνια και πρωτόνια. Και πηγαίνοντας πιο βαθιά, υποατομικά σωματίδια με παράξενα ονόματα, κουάρκς και λεπτόνια, βαρυτόνια και γλουόνια, μποζόνια και φωτόνια, φορείς όλων των δυνάμεων που κυβερνούν το σύμπαν. Και στην τελική, είμαστε χορδές, μικρά νηματίδια ενέργειας που χορεύουν αέναα. Κοσμικές χορδές που ταλαντώνονται με διαφορετικές συχνότητες και δημιουργούν όλα τα σωματίδια της ύλης και όλες τις γνωστές δυνάμεις, ως διαφορετικές εκφάνσεις μίας και μόνης δύναμης. Και το ίδιο συμβαίνει σε όλα τα έμβια και τα άβια, από το μικρότερο μόριο μέχρι το μεγαλύτερο γαλαξία. Δεν είμαστε τίποτα διαφορετικό ή ιδιαίτερο, είμαστε μια κοινοτυπία.
Το πλεονέκτημα που έχουμε ως είδος και μας βοήθησε στην μέχρι τώρα εξέλιξή μας είναι η ικανότητα να σκεφτόμαστε αόριστες έννοιες και να φανταζόμαστε. Ο τρόπος που αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο με τις περιορισμένες αισθήσεις μας, δεν επιτρέπει μια ολοκληρωμένη θεώρηση του περιβάλλοντός μας. Άλλα όντα αντιλαμβάνονται διαφορετικά πράγματα από εμάς. Ο καρχαρίας, ας πούμε, εντοπίζει το θήραμά του με ηλεκτρισμό, τα περιστέρια προσανατολίζονται χρησιμοποιώντας το μαγνητικό πεδίο της Γης, τα δελφίνια και οι νυχτερίδες "βλέπουν" με ηχητικά κύματα. Γύρω μας υπάρχουν τόσα θαυμάσια πλάσματα με ικανότητες πολύ ανώτερες από τις δικές μας. Για να τις αποκτήσουμε κι εμείς, αναπτύξαμε την τεχνολογία. Αλλά χρησιμοποιούμε τις δυνατότητες που μας προσφέρει, πρωτίστως, για να κυριαρχήσουμε ο ένας πάνω στον άλλον και να λεηλατήσουμε τον πλούτο, όπου τον βρούμε. Μόνο και μόνο για να τον σωρεύσουμε, λες και θα ζήσουμε αιώνια. Και δεν σκεφτόμαστε πως η μικρή "κυριαρχία" μας θα λήξει σε μερικές δεκάδες χρόνια, αν είμαστε από τους τυχερούς. Κατόπιν, θα διαλυθούμε στα στοιχεία απ' τα οποία φτιαχτήκαμε κι αυτά με τη σειρά τους θα συγκροτηθούν ξανά σε ενώσεις και θα δημιουργήσουν κάτι καινούργιο. Και θα κλείσει ο κύκλος της ζωή μας με τον ίδιο τρόπο που κλείνουν εκατομμύρια κύκλοι καθημερινά πάνω σ' αυτόν τον πλανήτη.
Από τότε που σταθήκαμε στα δυο μας πόδια και κοιτάξαμε τον ουρανό, διαμορφώνουμε συνεχώς το περιβάλλον σύμφωνα με τις ανάγκες μας. Ονομάσαμε τον εαυτό μας "άνθρωπο", αυτόν που κοιτά ψηλά και προσπαθούμε αδιάκοπα να κατανοήσουμε τον εαυτό μας και τον Σύμπαν. Δεν κινδυνεύουμε πια να φαγωθούμε, αλλά μας σκοτώνουν τα δικά μας δημιουργήματα. Και παρ'όλες τις καλές μας προθέσεις, ο κόσμος που φτιάξαμε δεν λειτουργεί πια υπέρ μας, τουλάχιστον όχι για την πλειοψηφία των κατοίκων του πλανήτη. Μήπως είναι καιρός ν' αρχίσουμε να οργανώνουμε τη ζωή μας σε διαφορετική βάση; Να βάζουμε διαφορετικές προτεραιότητες, να επιδιώκουμε αυτό που πραγματικά έχει αξία; Ίσως έτσι προλάβουμε να περισώσουμε κάτι από την ομορφιά και την πολυπλοκότητα του σπιτιού μας. Και μπορεί, νιώθοντας κομμάτι της ολότητας, να καταφέρουμε να γίνουμε πραγματικά ευτυχισμένοι. Κάθε φορά που το βλέμμα μας στρέφεται στα αστέρια, το σύμπαν μας φωνάζει "είστε φτιαγμένοι από αστρόσκονη, κι έχετε την πνοή της δημιουργίας μέσα σας". Εμείς πότε θα ακούσουμε;