HOME | DD

Description
Zegar nad dworcem centralnym PKP w Katowicach pokazał godzinę 23.30. Wysoki blond mężczyzna, ignorując rzęsisty deszcz, który padał w tej chwili nad miastem, stał przed nim i wpatrywał się w jego żółte cyfry. Mijały minuty... a on niewzruszenie stał przemakając coraz bardziej. Żaden z przechodniów go nie zaczepiał, nawet patrol policji przeszedł obok niego obojętnie. Koło godziny 23.55 uruchomił się alarm na jego zegarku, który dało się wyraźnie usłyszeć, mimo grzmotu odbijającego się echem po całym mieście. Spojrzał na niego, nie pokazywał on godziny, ale odmierzał czas jak stoper, po czym wszedł na dworzec. W nocy wszystkie koty są czarne, a na dworcu każdy wygląda jak złodziej, lub w przypadku tych poczciwiej wyglądających, jak bezdomny. Idąc w kierunku kas, ciągnęła się za nim smuga wody, która wciąż spływała z jego skórzanej kurtki. Kiedy stanął przed jedyną czynną o tej porze kasą nachylił się jednocześnie odgarniając włosy.
- Dobry wieczór, chciałbym poznać prawdę i dowiedzieć się kim jestem. - Powiedział spokojnym tonem jakby kupował paczkę zapałek.
- Ulgowy czy zwykły? - Starsza kobieta z rudą burzą włosów siedząca za okienkiem odpowiedziała równie beznamiętnym tonem, po czym rzuciła mu krótkie spojrzenie i wróciła do piłowania paznokci.
- Zwykły, a jeśli możliwe to poproszę na pośpieszny. - Powiedział blondyn, wyciągnął banknot i podał go kasjerce. Kiedy bilet się drukował mężczyzna uśmiechnął się pod nosem. Lubił gdy sprzedawca rozumiał potrzeby klienta.
- Proszę bardzo Panie Piotrze. Bilet do „Krańca Świata" na godz. 23.58, peron 3 i radzę się pośpieszyć.
Piotrek złapał bilet, schował go do portfela i pobiegł w stronę peronów, nie zastanawiając się czy miał wcześniej okazje poznać tą kasjerkę. Zbiegając po schodach spojrzał jeszcze na rozkład jazdy by upewnić się co do peronu odjazdu swojego pociągu. Nie miał z tym problemu bo dziwnym trafem na tablicy odjazdów widniał tylko jego kurs. Gdy mijał peron drugi, kątem dostrzegł mocne bijące światło, spojrzał w tamtą stronę... i świat zwolnił jak w jednym z filmów akcji... Otworzył usta w grymasie zdziwienia gdy zobaczył tam mężczyznę leżącego na łóżku szpitalnym... Cholera! Zobaczył tam cały pokój przypominający jakąś salę szpitalną. Widział każdy szczegół jaki zawierał ten pokój stoliczek nocny z bukietem kwiatów, białe prześcieradła leżące na krześle, wielki drewniany krzyż wiszący nad łóżkiem czy też lekarzy krzątających się wokół pacjenta chyba go właśnie rea... W tym momencie jego myśli zostały przerwane gwałtownym zderzeniem z jakimś mężczyzną i upadkiem towarzyszącym temu zdarzeniu.
- Patrz jak łazisz ćwoku... - usłyszał Piotr gdy zaczął się zbierać z wilgotnej kamiennej posadzki.
- Przepraszam – odpowiedział chyba tylko z przyzwyczajenia, wstał otrzepując swoje powycierane jeansy i zmierzył mężczyznę wzrokiem. Był od niego o pół metra niższy, a mimo to dalej stał na nogach po tym zderzeniu. Gdyby Piotrek nie usłyszał w tym momencie gwizdu pociągu, pewnie nauczyłby tego kurdupla dobrych manier, ale to nie było czas i miejsce. Pognał szybko na wskazany wcześniej peron, wbiegł po od lat nieczynnych schodach ruchomych, potykając się o śliskie stopnie.
Gdy dotarł na górę zobaczył powoli zbliżający się pociąg... Sunął ku niemu z rytmicznym terkotem kół. Był to standardowy dwupiętrowy pociąg PKP, jakich masa na popularnych trasach. Wyblakłe światło na jego czele oświetlało niemal niewidoczny przez deszcz napis „Kraniec Świata"... Pociąg zatrzymał się z okropnym piskiem, a jego drzwi otworzyły się idealnie przed nim. Piotr stanął jedną nogą na schodkach pociągu, spojrzał jeszcze raz na dworzec i wszedł do środka. Dało się słyszeć głośny sygnał odjazdu, pociąg szarpnął i ruszył....

Description
Zegar nad dworcem centralnym PKP w Katowicach pokazał godzinę 23.30. Wysoki blond mężczyzna, ignorując rzęsisty deszcz, który padał w tej chwili nad miastem, stał przed nim i wpatrywał się w jego żółte cyfry. Mijały minuty... a on niewzruszenie stał przemakając coraz bardziej. Żaden z przechodniów go nie zaczepiał, nawet patrol policji przeszedł obok niego obojętnie. Koło godziny 23.55 uruchomił się alarm na jego zegarku, który dało się wyraźnie usłyszeć, mimo grzmotu odbijającego się echem po całym mieście. Spojrzał na niego, nie pokazywał on godziny, ale odmierzał czas jak stoper, po czym wszedł na dworzec. W nocy wszystkie koty są czarne, a na dworcu każdy wygląda jak złodziej, lub w przypadku tych poczciwiej wyglądających, jak bezdomny. Idąc w kierunku kas, ciągnęła się za nim smuga wody, która wciąż spływała z jego skórzanej kurtki. Kiedy stanął przed jedyną czynną o tej porze kasą nachylił się jednocześnie odgarniając włosy.
- Dobry wieczór, chciałbym poznać prawdę i dowiedzieć się kim jestem. - Powiedział spokojnym tonem jakby kupował paczkę zapałek.
- Ulgowy czy zwykły? - Starsza kobieta z rudą burzą włosów siedząca za okienkiem odpowiedziała równie beznamiętnym tonem, po czym rzuciła mu krótkie spojrzenie i wróciła do piłowania paznokci.
- Zwykły, a jeśli możliwe to poproszę na pośpieszny. - Powiedział blondyn, wyciągnął banknot i podał go kasjerce. Kiedy bilet się drukował mężczyzna uśmiechnął się pod nosem. Lubił gdy sprzedawca rozumiał potrzeby klienta.
- Proszę bardzo Panie Piotrze. Bilet do „Krańca Świata" na godz. 23.58, peron 3 i radzę się pośpieszyć.
Piotrek złapał bilet, schował go do portfela i pobiegł w stronę peronów, nie zastanawiając się czy miał wcześniej okazje poznać tą kasjerkę. Zbiegając po schodach spojrzał jeszcze na rozkład jazdy by upewnić się co do peronu odjazdu swojego pociągu. Nie miał z tym problemu bo dziwnym trafem na tablicy odjazdów widniał tylko jego kurs. Gdy mijał peron drugi, kątem dostrzegł mocne bijące światło, spojrzał w tamtą stronę... i świat zwolnił jak w jednym z filmów akcji... Otworzył usta w grymasie zdziwienia gdy zobaczył tam mężczyznę leżącego na łóżku szpitalnym... Cholera! Zobaczył tam cały pokój przypominający jakąś salę szpitalną. Widział każdy szczegół jaki zawierał ten pokój stoliczek nocny z bukietem kwiatów, białe prześcieradła leżące na krześle, wielki drewniany krzyż wiszący nad łóżkiem czy też lekarzy krzątających się wokół pacjenta chyba go właśnie rea... W tym momencie jego myśli zostały przerwane gwałtownym zderzeniem z jakimś mężczyzną i upadkiem towarzyszącym temu zdarzeniu.
- Patrz jak łazisz ćwoku... - usłyszał Piotr gdy zaczął się zbierać z wilgotnej kamiennej posadzki.
- Przepraszam – odpowiedział chyba tylko z przyzwyczajenia, wstał otrzepując swoje powycierane jeansy i zmierzył mężczyznę wzrokiem. Był od niego o pół metra niższy, a mimo to dalej stał na nogach po tym zderzeniu. Gdyby Piotrek nie usłyszał w tym momencie gwizdu pociągu, pewnie nauczyłby tego kurdupla dobrych manier, ale to nie było czas i miejsce. Pognał szybko na wskazany wcześniej peron, wbiegł po od lat nieczynnych schodach ruchomych, potykając się o śliskie stopnie.
Gdy dotarł na górę zobaczył powoli zbliżający się pociąg... Sunął ku niemu z rytmicznym terkotem kół. Był to standardowy dwupiętrowy pociąg PKP, jakich masa na popularnych trasach. Wyblakłe światło na jego czele oświetlało niemal niewidoczny przez deszcz napis „Kraniec Świata"... Pociąg zatrzymał się z okropnym piskiem, a jego drzwi otworzyły się idealnie przed nim. Piotr stanął jedną nogą na schodkach pociągu, spojrzał jeszcze raz na dworzec i wszedł do środka. Dało się słyszeć głośny sygnał odjazdu, pociąg szarpnął i ruszył....